Yazılarım

Kök

  1. ve Kök ..

Zamanın ruhundan yansımaları aldım..
uzaklardan
daha doğrusu çaldım ..
malum ..
güzel olanlar hep çabuk bitiyor
yaşayışlar
hayatıma bir sus payı veriyor ..

sonu olmayan anlamsızlıklar
bitiyor
tez canlılıkla
hayatı kucaklamayı beklerken
yeniden başlıyor
boşuna koşmalar

derinlere sokulamıyor
kök hücreler
sığ kelimeler kaplıyor
gün akşamlarını
bakıştan bakışa

güzel olan ayrışıyor
ruhlarımızdan
kök,
bir mevsim daha yeniliyor kendini
şimdiki dünyaya
seyirci kalıyoruz
boş kalplere
açlık tüketmiş
toprağımızı
tohum,
bir bir alıyor
hayata yansımışlarıyla
aldatmıştır artık
pencerede beliren
gözleri
unutmuştur
aynı sele kapılanları
karartmıştır
son ışığa bakanları

tersinden akıyor hayat bana
ışığa karşı
bu sözleri yazarken
reddedilmiş bir sevgiliyi
oynuyor beden
kök,
yukarıda
yaşam,
yeryüzümün altında
toprağımı eşeliyorum
ellerimle
havadan gelmiyor
aşk,
ya da adı her neyse
kazıyorum
son baltayı parçalarcasına
umutsuzca

bazen aklıma geliyor
renkler içinde yaşayanlar
ve
ellerimde kalmış dallar
sonrası
bir anda kesiyorum
sahnelerini
dağ dağı bırakmış,
unutulmuşça

Zamanın ruhundan hayatı aldım..
mutluluğu arayanlara
Uzak hisleri getiren
Bir kırık cam parçasından
Yansıttım düşleri
Toprağa

Yok
Olmadı ..

kök,
birşey kaldı mı?
Bilmiyorum
Hatırladığım kadarıyla
bir zehrin kaldı
akıtacak
onu da bırak
toprağıma
kurtulayım

Tags:

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir